گرافت‌ها در جراحی زیبایی‌ بینی‌

 

گرافت‌ها ه در جراحی بینی استفاده می شود موادی هستند که جهت استحکام بخشیدن به اسکلت یا پر کردن فرورفتگی‌ها و یا اصلاح کجی بینی‌ بکار میروند. در گذشته به ندرت از گرافت‌ها استفاده میشد ولی‌ در جراحی‌های مدرن امروزی جراحان بسیاری از آنها بخصوص در جراحی‌های ترمیمی استفاده میکنند. گرافت‌ها میتوانند باعث محکم تر شدن نوک بینی‌ شده و از افتادگی آن جلوگیری کنند. در بینی‌‌های گوشتی که معمولاً غضروف‌های ضعیفی داشته و سر بینی‌ افتاده است گرافت‌ها با بالا آوردن نوک بینی‌ حالت کوفتگی و پهنی آنرا کمتر میکنند. همچنین در بینی‌‌هایی‌ که بدلیل ضربه یا بیماری و یا عمل قبلی‌ حالت زینی شکل پیدا کرده اند نیز گرافت‌ها میتوانند بینی‌ را به حالت طبیعی برگردانند. همچنین بینی‌‌های کج و پیچ خورده را با گذاشتن گرافت بهتر می‌توان صاف کرد.

همان گونه که گفته شد امروزه کاربرد گرافت‌ها بیشتر شده و استفاده بجا و مناسب از آنها میتواند در بهبود نتایج جراحی بینی استخوانی و جراحی بینی گوشتی موثر باشد.
گرافت‌ها انواع مختلفی‌ به شرح زیر دارند:
۱- اتوگرافت: اگر گرافت از بدن خود فرد گرفته شود به آن اتوگرافت گفته میشود. منبع اصلی‌ این نوع گرافت‌ها تیغه بینی‌ است. تیغه بینی‌ یک غضروف پهن و بزرگ است که می‌توان قسمتی‌ از آن را بدون اینکه به شکل و تنفس بینی صدمه ای وارد شود برداشت. غضروف تیغه مناسبترین گرافت است زیرا در همان محل جراحی بوده و از استحکام خوبی هم برخوردار میباشد. محل دیگری که استفاده میشود غضروف لاله گوش است که می‌توان قسمتی‌ از آنرا بدون آنکه به شکل گوش صدمه وارد شود برداشت. منبع سوم غضروف‌های دنده میباشند که می‌توان قسمتی‌ از آنرا با برش کوچکی روی سینه برداشت. همچنین می‌توان در بعضی موارد از استخوان نیز استفاده کرد.
اتوگرافت‌ها بهترین نوع گرافت میباشند، چون احتمال دفع و عفونت وجود ندارد. اشکال آنها یکی‌ لزوم برش در محل دیگر و احتمال آسیب زدن به عضو دهنده است. البته اگر برداشتن آنها توسط جراح مجرب انجام شود، این احتمال بسیار کم است. ایراد دیگر آنها امکان جذبشان است که خوشبختانه میزان آن ناچیز است. این گرافت‌ها بیش از ۹۵% گرافت‌ها را تشکیل میدهند.
۲- هوموگرافت: زمانی‌ که گرافت از فرد دیگری گرفته شود هوموگرافت نامیده میشود. از این گرافت‌ها به دلیل احتمال انتقال بیماری ،عفونت و پس زدن بندرت استفاده میشود.
۳- هتروگرافت: وقتی‌ است که گرافت از یک حیوان مثل گاو یا خوک گرفته شود. از این نوع گرافت‌ها در نقاط مختلف بدن مثل دریچه قلب استفاده می‌شده است ولی‌ در بینی‌ بدلیل جذب شدن استفاده نمیگردد.
۴- زنوگرافت: مواد مصنوعی‌ را زنوگرافت یا پروتز می‌گویند. اینها میتواند مواد پلاستیکی مثل سیلیکون یا سایلاستیک یا انواع ژل باشند. از این مواد گاه گاهی استفاده میشود. مزیت آنها آماده بودن، سهولت کارگزاری و در اکثر موارد همیشگی‌ بودن آنهاست. تنها اشکال احتمال عفونت و دفع شدنشان است.

 

کاربردهای هایفوتراپی

جوانسازی پوست با هایفوتراپی

اثرات جوانسازی پوست با هایفو

بیماران معمولا در همان اولین جلسه اول انجام هایفوتراپی احساس کشیدگی در پوست خود می کنند ولی بهتر است بگوییم که اثرات نهایی را می توان بعد از   گذشت دو ماه به صورت کامل مشاهده کرد.هر چند که روند بهبودی تا شش ماه همچنان ادامه پیدا میکند و فرد می تواند سفت شدن پوست خود را احساس کند.

کاربرد هایفوتراپی

برای از بین بردن شلی و افتادگی  پوست(این روش می تواند تا حدودی باعث لیفت پوست صورت و یا گردن شود،این روش را می توان به شکل ترکیبی همراه با تزریق چربی و لیزر فرکشنال انجام داد )
افرادی که وزن کم کرده اند و نگران شلی پوست خود هستند.
کم کردن عمق خطوط خط خنده و چین و چروک پیشانی
چین چروک های ریز دور چشم
برای از بین بردن افتادگی  گوشه لب ها

هایفوتراپی
تعداد جلسات هایفو تراپی چقدر باید باشد؟

یک جلسه می تواند تغییرات لازم را بر روی پوست صورت شما انجام دهد.اما شاید نتیجه گیری با استفاده از این روش جوانسازی پوست در افراد مختلف ،متفاوت باشد  و برخی از افراد به جلسات بیشتری نیاز داشته باشند اما معمولا حداقل دو جلسه برای این روش نیاز است تا پس از مدتی شما محو شدن چین و چروک های سطحی پوست خود را ببینید.اما نکته ای که باید به آن توجه شود فاصله بین این جلسات می باشد.شما باید با متخصص پوست خود در این رابطه مشورت کنید تا  بتوانید جلسات منظمی داشته باشید و فاصله بین جلسات تعیین شده باشد تا بتوانید بهترین نتیجه را با استفاده از این روش کسب کنید.

چه کسانی نباید از روش هایفوتراپی استفاده کنند؟

زنان باردار بهتر است انجام جوانسازی پوست خود با این روش را به تاخیر بیاندازند و با پزشک خود مشورت کنند.
افراد مبتلا به صرع
افراد مبتلا به دیابت

افراد با تبخال های فعال و زگیل
افرادی که دارای حساسیت های پوستی هستند و به این روش ها واکنش های آلرژیک نشان می دهند.به همین دلیل متخصص پوست پیش از انجام این روش باید سابقه بیماری فرد را از وی بپرسد.
کسانی که دارای زخم ها و یا عفونت های پوستی هستند ابتدا باید این مشکلات را درمان کنند و بعد از بهبودی زخم ها اقدام کنند.

درمان افتادگی پلک

درمان افتادگی پلک از نوع پتوز

درواقع این بیماری افتادگی پلک از نوع پتوز بسیار مرتبط است به فوق تخصصین جراحی پلاستیک  چشم و باید توسط آن ها معاینه کامل و اندازه گیری های افتادگی پلک انجام شود تا نوع آن دقیقا مشخص شود
یعنی باید بررسی شود علت و نوع این افتادگی پلک از چه نوع می باشد. در نوع مادرزادی که عمدتا به علت عدم تشکیل شدن کامل عضله بالا برنده پلک می باشد معمولا درمان جراحی باید صورت گیرد البته در افتادگی های پلک از نوع پتوز خیلی خفیف ممکن است درمان در بعضی موارد ضروری نباشد ولی اگر بسیار خفیف نباشد معمولا درمان لازم می باشد

 

جراحی افتادگی پلک

 

در کودکان در نوع مادرزادی اگر محور بینایی را تهدید کند و جلوی دید را بگیرد درمان ضروری می باشد اگر این درمان صورت نگیرد کودک دچار تنبلی چشم خواهد شد که در صورت عدم درمان افتادگی پلک در زمان کودکی و اصلاح ان تنبلی چشم تا آخر عمر همراه فرد خواهد ماند زیرا تنبلی چشم در دوران کودکی اتفاق می افتد و درمان آن اگر در دوران کودکی تصحیح نشود در تمام عمر باقی خواهد ماند.

 

تصمیم گیری در رابطه با زمان درمان

تصمیم گیری در رابطه با زمان درمان ، جراحی، نوع جراحی  و نوع درمان افتادگی پلک مادرزادی به فاکتورهایی مختلف بستگی دارد یکی از آن ها همان طور که در قبل گفته شده بود این است که ایا این افتادگی پلک محور بینایی را درگیر کرده است یا خیر؟
از عوامل دیگر می توان به سن کودک  اشاره کرد و آیا این افتادگی یک طرفه است یا دوطرفه. ارتفاع پلک یا عضلاتی که پلک را باز و بسته می کند قدرت کافی دارد یا خیر؟
حرکات چشم مسائلی است که برای تصمیم گیری در جراحی و نوع عمل دخیل می باشد و روش های مختلفی طبیعتا در درمان وجود دارد در بعضی موارد عضله بالا برنده پلک خیلی ضعیف می باشد که در این صورت پزشک مجبور می باشد آن را تقویت کند و پلک را به عضلات پیشانی وصل کند و برای باز کردن پلک فوقانی از عضلات پیشانی استفاده نماید